poezji Zygmunta Krasińskiego, Adama Mickiewicza,
Stanisława Wyspiańskiego i Jana Olechowskiego.
Opracowała: Danuta Olichwier
Sceneria:
Obraz Matki Bożej Częstochowskiej, napis "Maryjo
Królowo Polski - Jestem przy Tobie", kartki A-4 i
na nich napisy dat: 1410, 1918, 1830, 1863, 1656, 1939;
flaga biało-czerwona, godło i flaga biało-niebieska,
dwa miecze, dwaj uczniowie przebrani za rycerzy, jeden
uczeń za Jana Kazimierza, powstańcy listopadowi i
styczniowi, żołnierze drugiej wojny światowej - powstańcy.
Montaż
rozpoczyna nagranie pieśni "Bogurodzica".
Narrator:
Naród polski od chwili przyjęcia chrześcijaństwa
w ciągu swych dziejów doświadczał szczególnej opieki
Matki Bożej. Świadczy o tym ogromna popularność
najstarszej pieśni Maryjnej "Bogurodzica", która
przez kilka wieków była niepisanym hymnem narodowym.
Znali ją między innymi rycerze walczący z krzyżakami
na polach grunwaldzkich w 1410 roku. Do dnia dzisiejszego
jest śpiewana w czasie ważnych uroczystości państwowych
i kościelnych.
Król Jan Kazimierz 1 kwietnia 1656 roku po cudownej
obronie Jasnej Góry przed Szwedami powierzył nasz kraj
opiece Najświętszej Maryi Pannie Królowej Polski. Jan
Kazimierz tymi oto słowy uroczystym aktem oddaje naród
opiece Matki Bożej.
Jan Kazimierz: Wielka Boga-Człowieka Matko, Przeczysta Panno! Ja Jan Kazimierz z Łaski Twego Syna, Króla królów, a Pana swojego, i z Twojej Łaski Król, u stóp Twoich najświętszych padając na kolana, obieram Cię dzisiaj za Patronkę, moją i moich państw Królową i polecam Twojej szczególnej opiece i obronie siebie samego i moje Królestwo Polski ... .
Narrator II: Do Niej zwracali się także konfederaci barscy - słowami:
Chór
Śpiewa: Nigdy z królami nie będziem w aliansach,
nigdy przed mocą nie ugniemy szyi. Bo u Chrystusa, my
na Ordynansach, słudzy Maryi. Więc choć się Spęka świat
i zadrży słońce, chociaż się chmury i morza nasrożą,
choćby na smokach wojska latające, nas nie zatrwożą!
Narrator
III: Maryja patronowała Polakom w obrębie rozbiorów
XIX wieku. Jeden z wieszczów romantycznych Zygmunt Krasiński
w "Hymnie" nazywa ją "Królową Polski,
Królową Apostołów". W ostatniej strofie w
imieniu narodu, tak zwraca się do Matki Bożej poeta.
Zygmunt
Krasiński: Królowo Polski, Królowo Aniołów!
Ten świat się rozpoznał i rozdziera siebie - Lecz żadna
z jego rozerwanych połów już się nie modli, o Maryjo
do Ciebie. My jedni tylko, paląc się na stosie, wciąż
ślemy modły w Twej bezmiar daleki - poznasz, Królowo,
poddanych po głosie. Bądź nam aniołem teraz i na
wieki!
Narrator
IV: Wizerunek Najświętszej Maryi Panny z
Sanktuarium w Ostrej Bramie w Wilnie, patronuje w krypcie
katedry wawelskiej naszym wielkim wieszczom narodowym:
Adamowi Mickiewiczowi i Juliuszowi Słowackiemu. W
inwokacji do "Pana Tadeusza" Adam Mickiewicz
oddaje hołd tej, której zawdzięcza życie słowami.
Adam
Mickiewicz: Panno Święta, co jasnej bronisz Częstochowy
i w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy Nowogródzki
ochraniasz z jego wiernym ludem! Jak mnie dziecko do
zdrowia przywróciłaś cudem gdy od płaczącej matki,
pod Twoją opiekę ofiarowany, martwą podniosłem powiekę
i zaraz mogłem pieszo, do Twych świątyń progu iść
za wrócone życie podziękować Bogu.
Chór śpiewa: Z dawna Polski Tyś Królową, Maryjo! Ty za nami przemów słowo, Maryjo! Ociemniałym podaj rękę, niewytrwałym skracaj mękę, Twe Królestwo weź w porękę, Maryjo!
Narrator V: Do Królowej Polskiej korony na początku naszego wieku zwracali się rodacy słowami znanej pieśni "Pod Twoją obronę uciekamy się święta Boża Rodzicielko" Stanisław Wyspiański prosi Matkę Bożą w imieniu rolników.
Stanisław
Wyspiański: Panienko Ty nasza miłościwa, daj nam tę
miłość bratnią. Niech najlichszy rolnik będzie wolny
przez wolę własną i niech serdecznym goreje płomieniem
ku tobie Panno. Ty nad polską rolą roztocz promienną
miłości zasłonę; ponad polami płyń niebiosami, nad
czołem noś polską koronę!
Narrator
VI: Pamiętali o Niej również w swoich modlitwach
żołnierze Powstania Warszawskiego mówiąc.
Żołnierz I: Latami idziemy nocą; żołnierze tragicznej sprawy, krzyże, krzyże na ziemi - żałobne żołnierskie ślady. Odsuń nam w chwili ostatniej kielich bolesny, krwawy - gorycz samotnej śmierci, trucizną zdrady.
Żołnierz II: W gruzach kościół dzieciństwa, katedra Świętego Jana w godzinę ostatniej bitwy, w murach płonącej Warszawy. Jedna nam tylko została prośba - o łaskę wytrwania ... Królowo Korony Polskiej z twarzą pociętą szablami.
Chór: Piękna pani o smutnym obliczu, piękna pani z orłem na piersiach racz wysłuchać wołania narodu
Którego imię Polska. Piękna Pani o twarzy bolesnej. Piękna Pani z koroną na głowie. Racz wysłuchać wołania narodu, którego imię Polska.